Ζούμε μέσα στους σκοτεινούς χειμώνες της νιότης μας. Σε μπαρ που αυτοκτονούν οι θαμώνες, σε γιορτές ανυπόφορες κάτω από δυνατή βροχή, σε κάμαρες ξένες με σκόρπια βιβλία. Εκεί ακριβώς βρίσκονται τα τραγούδια των Διάφανων Κρίνων — και εκεί βρισκόμαστε κι εμείς.

Οι Μέρες Αργίας είναι πέντε άνθρωποι που αρνούνται να αφήσουν τους λευκούς κρίνους να γίνουν τροφή των χοίρων. Που πιστεύουν ότι κάπου υπάρχουν άγγελοι — κάποτε ήσαν άνθρωποι, ήσανε φίλοι και γνωστοί. Που ξέρουν ότι τα περασμένα σβήνουν, μα αξίζει να πιούμε γι’ αυτά πριν φύγουμε.

Παίζουμε Διάφανα Κρίνα γιατί η βάρκα μας στο μόλο μας προσμένει — κι εσείς είστε οι ταξιδιάρηδες.